خدایا وجودم #اشک شده،31 خرداد سالگرد شهادت دکتر مصطفی چمران....
خاطرات جنگ را که مرور میکنیم،در میابیم در کنار حضور داوطلبانه اقشار مختلف مردم در جبهه -که اکثرا از اقشار مستضعف و محروم جامعه بودند_ افرادی هم بودند که به بهانه های مختلف مانع رفتن فرزندشان به جبهه میشدند! در خاطرات هست برخیها که اتفاقا بعداز جنگ، صاحب پست و مقام و مال و منال گشتند و انقلاب را حاصل رزم و مجاهدت و مبارزه خود دانستند،یا در جبهه و جنگ شرکت نکردند یا اگر بودند عملیات و خط مقدم ندیدند!!
تاریخ گواهی میدهد جانبازان عزیزی را که حتی یکبار برای اخذ درصد جانبازی مراجعه نکرده اند در حالیکه افرادی با فرصت طلبی و سواستفاده برای خود درصدهای بالایی از جانبازی را گرفته اند و صاحب سهمیه شده اند!!!
اما برای وطن دوستان واقعی ننگ است نشسن و نظاره کردن تهاجم و تخریب وطن. آنها نمیتوانند خرابیها را ببینند و دم نزنند...برایشان آتش و ترکش و تیر معنا ندارد وقتی هجوم وحشیانه دشمن را میبنند.
دکتر مصطفی چمران از آن دسته افرادیست که بخاطر وطنش از امکانات فراوان دنیای غرب گذشت.از زندگی امن و راحت در فرنگستان.
حاضر نشد خاک وطن را پایمال سم سطوران اجنبی ببیند. دنیای رنگ رنگ فرنگ را گذاشت و به ایران آمد تا سهم بسزایی در دفاع از کیان داشته باشد. در باور منفعت طلبان زمان نمیگنجد که فردی با آن درجه از علم و کمال و امکانات_آنهم امکانات فوق العاده آمریکا_بگذرد و جنگ و ترکش و تیر و تفنگ را برگزیند برای وطنش! و چمران چنین کرد،او نه احتیاجی به مال دنیا داشت،نه درجه ای و قدرتی میخواست.
بلکه او عاشق ایرانش بود و همیشه در میدان عمل و صحنه کارزار.
شهید دکتر چمران ریاکار و متظاهرو عوامفریب نبود، هرگز به خود اجازه نمیداد پشت جبهه باشد و از راه دور دستی برآتش داشته باشد و بلکه خودش جلوتر از یارانش در کارزار بود...
چمران و چمرانها الگوی مناسبیست برای همه کسانیکه دغدغه خدمت دارند.
شاید چمران باپشت پا زدن به دنیا و گذشتن از رفاه وامکانات و حضورش در میدان جنگ خواست به متظاهران ریاکار درس شجاعت و صداقت دهد .
سعید ملک محمدی
چه فرخنده شبى بود شب قدر من. شب معراج من به آسمانها.
از طغيان عشق شنيده بودم و قدرت معجزهآساى عشق را مىدانستم، اما چيزى كه در آن شب مهم بود، اين بود كه وجود من، روح شده بود و روح من آتشفشان كرده بود. مىخواست، همچون نور از زمين خاكى جدا شود و به كهكشانها پرواز كند... آنگاه آتش عشق به كمك آمده بود و جسم خاكيم را سوزانده بود و از من فقط دود مانده بود و اين دود همراه با روح من به آسمانها اوج مىگرفت...
-----------------------
شب قدر من، شبى كه سلولهاى وجودم، در آتش عشق تغيير ماهيت داده بود و من چيزى جز عشق گويا نبودم. دل من، كعبه عالم شده بود، مىسوخت، نور مىداد و وحى الهى بر آن نازل مىشد و مقدسترين پرستشگاه خدا شده بود. امواج خروشان عشق از آن سرچشمه مىگرفت و به همه اطراف منتشر مىشد. از برخورد احساسات رقيق و لطيف با كوههاى غم و صحراهاى تنهايى و آتش عشق، طوفانهاى سهمگين بهوجود مىآمد كه همه وجود مرا تا صحراى عدم به ديار نيستى مىكشانيد و مرا از زندان هستى آزاد مىكرد.
اى كاش مىتوانستم همه خاطرات الهامبخش اين شب قدر را به ياد آورم. افسوس كه شيرازه فكر و طغيان احساس و آتشفشان روح من، آنقدر سريع و سوزان پيش مىرفت كه هيچچيز قادر به ضبط آن نبود...
---------------------
نورى بود كه در آن شب مقدس، بر قلبم تابيد، بر زبانم جارى شد و به صورت اشك، بر رخسارم چكيد. من همه زندگى خود را به يك شب قدر نمىفروشم و به خاطر شبهاى قدر زندهام. و تعالاى شب قدر عبادت من و كمال من و هدف حيات من است.
--------------------
برای دریافت تصویر درابعاد واقعی روی ان کلیلک کنید