خیلی وقت ها بود که نمی دانستم چمران با چه هدفی مناجات های خودش را روی کاغذ می نوشت. مناجات اگه با خدا بود دیگر چه نیازی به نوشتن بود تا اینکه این دست نوشته را دیدم: از اینکه راز و نیاز خود را با خدای خویش فاش می کنم احساس گناه می کنم؛ زیرا رنگی از غرور و خودخواهی بر آن می تابد و از اخلاصش می کاهد این گناه و عذاب را بر خود تحمل می کنم، فقط به خاطر اینکه شاید دل دردمند دیگری با این راز و نیازها هماهنگ شود و خود را در این عالم بزرگ، غریب نیابد و لحظه ای از تنهایی به درآید.