خدایا ! تو را شکر می کنم که اشک را آفریدی ، که عصاره حیات انسان است ،آنگاه که در آتش عشق می سوزم یا در شدت درد می گدازم ،یا در شوق زیبایی و ذوق عرفانی آب می شوم ،و سرا پای وجودم روح می شوم ، لطف می شود، عشق می شود ، سوز می شود و عصاره وجود به صورت اشک ، آب می شود و به عنوان زیباترین محصول حیات که وجهی به عشق و ذوق دارد ووجهی دیگر به غم و درد ، بر دامان وجود فرو میچکد . اگر خدای بزرگ از من سندی بطلبد ،قلبم را ارائه خواهم داد . و اگر محصول عمرم را بطلبد ،اشک را تقدیم خواهم کرد.

دریافت درابعاداصلی

حيات عارفانه